Peru

Beste vrienden, laat ik mezelf even voorstellen - voor diegenen die me nog niet zouden kennen - mijn naam is Karen Hoek, ben 30 jaar en woon in het Antwerpse. De reden waarom ik deze weblog schrijf, is omdat ik op het punt sta mijn leven een draai te geven van 360°. Zo’n omwenteling gaat natuurlijk gepaard met nieuwe inzichten en keuzes, die nieuwe gebeurtenissen en soms onverwachte wendingen met zich meebrengen.

Sinds 6 jaar werkte ik als account manager in één van de meest boeiende maar ook meest drukke en prestatiegerichte sector, de ICT. Ik heb een boeiende job gehad, interessante mensen leren kennen, door overnames meermaals van werkgever veranderd, kortom een leuke tijd gehad. Leuk, maar toch vermoeiend.

In januari 2004 ben ik de trotse moeder geworden van mijn dochter Manon. Wat ze zeggen over moederschap is waar, het verandert je hele leven. Ik wilde écht moeder zijn en begon meer en meer druk te voelen door de combinatie werken en mama zijn. Ik voelde me schuldig dat ik de opvoeding van mijn dochter tijdens de dag uit handen moest geven. Dit heeft een jaar of 2 geduurd en dit jaar heb ik de beslissing genomen om mijn leven drastisch te veranderen, in te plannen zoals ik dat wil, mijn eigen baas zijn, zeg maar.

Wel, de eerste stap is gezet. Begin 2007 heb ik een advertentie van de VZW Domus Mundi gevonden waarin men vrijwilligers zocht om in Peru een school op te bouwen. Het artikel sprak me zodanig aan - het was op mijn lijf geschreven, zeg maar - dat ik er geen gras over wou laten groeien. Ik heb er met mijn man Laurent over gesproken en heb me kandidaat gesteld. En nu is het zover, binnen een week vertrek ik om heel de maand juli - letterlijk - de handen uit de mouwen te steken!

Hoe Laurent het opnam? In het begin moeilijk.. wat natuurlijk begrijpelijk is. Je vrouw voor 5 weken weg en alleen zijn met kindlief is niet niks. Maar gaandeweg besefte hij ook dat we alletwee mensen zijn met onze eigen wensen en een eigen wil, en dat keuzes best gerespecteerd worden. Onze relatie kan er alleen maar door groeien!

En wat je me dochter, ga je ze niet missen? Deze vraag is me al meermaals gesteld. In mijn hoofd weet ik wel dat ik Laurent en Manon zal missen, maar ‘missen’ is een gevoel, en dat gevoel kan ik alleen maar ervaren als ik ginder ben. Zal ik tijd hebben om ze te missen? Ik weet het niet. Vijf weken zijn immers snel voorbij!

Op deze weblog zal je dus mijn reisverslag vinden van mijn avontuur in Peru. De site zal aangevuld worden met mijn dagboek, foto’s, interessante links en weetjes. Indien je wil, kan je een reactie nalaten op mijn postings. Omdat ik al plannen heb over wat ik ga doen na mijn reis, zal de weblog achteraf omgebouwd worden tot een heuse website, met meer info over mijn verdere professionele leven, dat van Laurent en nog veel meer! Hou de site dus regelmatig in de gaten.

Veel leesplezier!

Karen